Persoonlijk

De bevalling

De afgelopen weken heb ik jullie in drie artikelen meegenomen in de periode van 9 maanden zwangerschap. En tja, zoals bij iedere gezonde zwangerschap, komt daar een einde aan door de bevalling. Nu vind ik dat best een dingetje, om mijn bevallingsverhaal op te schrijven. Dat is geen verhaal wat je zomaar op straat aan een wildvreemde zou gaan vertellen. Door het op internet te plaatsen vertel je je verhaal niet tegen één, maar tegen heel veel onbekende mensen. Ook merk ik dat een bevalling best wat met je doet en wat dat betreft ook verwerkt moet worden. Daarom ga ik ook geen gedetailleerd verslag geven van de bevalling. Ik wil vooral beschrijven hoe ik de bevalling in zijn algemeen heb ervaren. Wat mij geholpen heeft, welke keuzes wij hebben gemaakt en hoe ik daar achteraf op terugkijk.

Achteraf gezien begon mijn bevalling al op maandag 10 september. Of eigenlijk al op zondag 9 september, want toen voelde ik mij al niet lekker. Ik had het gevoel alsof ik ongesteld ging worden: hangerig, beetje buikpijn, last van hormonen.. Maar dat zijn meer voorweeën dan dat je dat al tot je bevalling mag rekenen (dan zou ik 72 uur bezig zijn geweest en dat was gelukkig niet zo). Die zondag zijn we ook nog gewoon een eindje gaan wandelen in het bos, ik moést er even uit. Je zult wel begrijpen, dat dat wandelen niet zo vlot ging als gewoonlijk en dat we door menig wandelaar werden ingehaald. Maar het kalmeerde wel en aan een bevalling dacht ik nog helemaal niet. Wel besluiten we die avond toch maar het wiegje, wat nog in losse onderdelen op zolder stond, naar onze kamer te halen en op te maken. Je weet maar nooit..

Die maandagochtend word ik wakker na een onrustige nacht. Ik kon niet echt lekker liggen, had toch weer een beetje buikpijn én ik was wat bloed verloren. Het was maar weinig, maar toch belde ik die ochtend voor de zekerheid de verloskundige maar even. Zij stelde mij gerust: het kón een voorteken zijn dat de bevalling zou gaan beginnen, maar dit hoefde helemaal niet. Gezien de termijn van 38 weken, verwachtte zij dit ook nog niet. Haar advies: lekker rustig aan doen, even douchen en bijslapen. De volgende dag zou ik toch een controle hebben en dan konden we het eens verder aankijken. Inmiddels was het al 10 uur ’s ochtends. Ik liep nog in mijn badjas en was van plan haar advies van dat douchen maar eens op te volgen. Je begrijpt mijn schrik als ineens de deurbel gaat! Had ik er toch helemaal niet meer aan gedacht dat mijn schoonzus op de koffie zou komen! Daar stond ik dan, in mijn badjas. Of het wel gelegen kwam, vroeg ze verschrikt. Ik had niets meer laten horen, dus ze was er vanuit gegaan dat onze koffie afspraak gewoon door kon gaan.. Achteraf was dit wel een fijne afleiding, want al kletsende verdween de buikpijn meer en meer naar de achtergrond.

’s Middags besluit ik, geheel tegen het bijslaap-advies van de verloskundige in, eerst maar eens de laatste enveloppen voor de geboortekaartjes te adresseren. Ergens had ik toch een voorgevoel, dat ik hier geen dagen meer mee moest wachten. Ik besluit het bed te verschonen en mijn favoriete dekbedovertrek snel te wassen, zodat ik die achter kan houden voor ná de bevalling. Ik ga samen met mijn buurvrouw de laatste boodschappen doen (in de zin van: zij sjouwt en ik sjok mee om te zeggen wat ik nodig heb). ’s Avonds hangt Arjan nog een lamp op boven ons bed. Dat moest na het trouwen nog altijd gebeuren en moest van mij echt gebeurd zijn vóór de kraamweek.. Als ik het zo achteraf allemaal lees, dan denk ik dat ik toch iets meer last had van nesteldrang dan ik op dat moment door had!

Die nacht word ik rond 02.00 uur wakker en eerst denk ik dat dit komt omdat ik naar de wc moet. Maar ik merk al snel een lichte buikpijn, die dan weer sterker is en dan weer verdwijnt.. Zouden dit weeën zijn? Ik lig een poosje in het donker te staren en merk dat de buikpijn in ieder geval niet weg gaat en ook niet minder wordt, dus ik besluit met behulp van mijn mobiel te gaan timen. Inmiddels heb ik door dat dit wel weeën moeten zijn en wordt de tijd ertussen ook korter: rond elke 6 minuten komt er een wee. Om 03.30 uur besluit ik om manlief toch maar wakker te maken. Kijkt hij eerst nog wat slaperig, bij het woord ‘weeën’ is hij gelijk wakker! Of we de verloskundige al moeten bellen, is zijn vraag. Van mij hoeft het nog niet, de lengte van de weeën schommelt nog best en de pijn voelt ook nog niet als hevig aan. Arjan downloadt een app, speciaal ontwikkeld om je weeën te kunnen timen (met zo’n rode knop waar je op moet drukken als de wee begint en weer stopt). Eigenlijk gaat het best zo!

Om 04.30 uur bel ik toch maar naar de verloskundige. Inmiddels duren de weeën gemiddeld een minuut en komen ze ook vrij vlot achter elkaar, dus de verloskundige besluit om even te komen kijken. Ik ben intussen naar beneden verhuisd en zet daar de eerste puftechnieken van de zwangerschapscursus al in. Wij volgden 4 avonden de cursus van Samen Bevallen, die ik je echt aan kan raden als voorbereiding op de bevalling. Niet alleen kregen we hier heel veel nuttige informatie (die je uiteraard ook in een boek kan lezen, maar dat doe je toch minder snel), maar hier leerden we ook hoe we als team konden samenwerken tijdens de bevalling. Heel leuk aan deze cursus is ook, dat er echt aandacht is voor de man en zijn rol bij de bevalling. Daardoor wist Arjan hoe hij mij kon ondersteunen en mij kon helpen de weeën op te vangen door mee te puffen. Dat hielp echt! Het maakte mij het eerste deel van de bevalling ook zelfverzekerd: dit kunnen wij! Helaas gaan de buikweeën over in rugweeën, die haast niet op te vangen zijn en waarbij de puftechnieken ook niet meer helpen om de weeën de baas te blijven. Als de verloskundige na zo’n 10 uur aan (heftige) weeën, ruim 1 centimeter ontsluiting meet; besluiten we om de geplande thuisbevalling los te laten en naar het ziekenhuis te gaan.

Als er één keuze is, waar ik achteraf ontzettend blij mee ben, is het de keuze om in het ziekenhuis te bevallen. Waarom ik dat van te voren niet wilde, is mij nu echt een raadsel. Het leek mij zo medisch en daar houd ik niet van. Maar wat een goede zorg kunnen ze je bieden in het ziekenhuis! Niet alleen qua pijnstilling, maar ook het team was echt heel goed en professioneel in het begeleiden en helpen opvangen van de weeën. Was onze verloskundige dat niet dan? Absoluut wel! Zij heeft mij door de eerste uren heen geholpen. Maar bovenal, heeft zij ingezien dat we het met zijn drieën niet gingen redden en heeft zij mij doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik denk dat wij het ook getroffen hebben wat betreft de zorgverleners. Vooral de kraamverzorgster, die van begin tot eind bij ons bleef, was echt een topmens! Met haar humor heeft zij, meer nog dan de pijnstilling, de scherpe kantjes van de bevalling afgehaald.

Maar de grootste lof mag ik toch wel aan mijn persoonlijke supporter, maatje en vader van mijn zoon toeschrijven: Arjan. Die beste man is heel de dag niet van mijn zijde geweken. Heeft mijn hoofd gekoeld met washandjes, heeft op zijn hardst mee gepuft met de weeën, gaf mij elke keer weer slokjes water te drinken. Die lieverd heeft nog weken littekens in zijn hand gehad van het knijpen, zó veel kracht zette ik tijdens het wegpuffen van een wee. Ze zeggen altijd dat vrouwen het werk moeten doen en dat is in zekere zin ook zo (want uit een man is nog nooit een baby geboren), maar mannen hebben het zo’n dag toch ook echt zwaar te verduren!

Dankzij zijn steun, door zo intens samen te werken en dus eigenlijk sámen te bevallen, werd de bevalling ook een waardevolle herinnering. Zeker omdat alles uiteindelijk goed af mocht lopen en er een gezonde zoon geboren mocht worden. Want met een beetje hulp, kwam hij dan op 11 september om 18.29 uur op de wereld. En dan is het echt waar: dankbaarheid overheerst en overschaduwt de pijn. Helemaal vergeten doe je het nooit meer, maar dankzij de goede beslissing om in het ziekenhuis te gaan bevallen, is het ook absoluut geen traumatische gebeurtenis geworden! Sterker nog, er is geen één pijnsoort die je zoiets moois en kostbaars na laat, namelijk je eigen kindje. Dat is het allemaal waard geweest!!

Dit vind je misschien ook leuk...

2 Comments

  1. Marjolein van Hoef says:

    Hee Leanne! Wat schrijf je leuke stukjes zeg! Ik lees ze met veel plezier. Leuk om te lezen hoe het begin van onze bevallingen zo op elkaar leken. Fijn ook om te lezen dat je het ziekenhuis zo fijn vond! Bij een eventuele volgende bevalling moet ik ook naar het ziekenhuis en zag daar zo tegen op… Je hebt me een beetje gerustgesteld 😉

    Groetjes,
    Marjolein

    1. moedergeluk says:

      Ha Marjolein, dankjewel voor je leuke berichtje! Fijn dat ik je een beetje gerustgesteld heb, ziekenhuizen zijn zo eng nog niet als ze eruit zien 😉 Geniet eerst maar even van je kleine mannetje! Groetjes, Leanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.