Op pad Persoonlijk

Matthias’ eerste vakantie – deel 2

Gisteren konden jullie hier lezen hoe de reis naar Oostenrijk gegaan was met Matthias. Vandaag wil ik met jullie delen hoe het in Oostenrijk ging. Want een week van huis, in een ander land.. dat hadden we nog nooit met Matthias gedaan! Een ander ritme, een grote groep mensen om zich heen. Lees snel mee hoe dat allemaal ging!

We zaten in het dorp Maria Alm (Oostenrijk).

De eerste dagen

Zoals ik gisteren al zei, was de heenreis super goed gegaan. Op wat kleine dingetjes en een doorgelekte poepluier na, hadden we niks te klagen! Eigenlijk niet meer dan logisch dat het in het huisje toen even wat minder goed ging. Alles moest uitgepakt, het campingbedje werd opgezet. En toen dacht deze ik-ben-van-een-strak-ritme mama: Matthias heeft nog geen middagslaapje kunnen doen (we kwamen om 14.00 uur aan bij het huisje), dus fles erin en naar bed. Nou, daar was zoonlief het dus echt niet mee eens! Of hij van slag was door de reis, door de vroege tijd waarop hij toch ’s ochtends uit bed was gehaald (misschien dacht hij wel dat om 4 uur de dag al was begonnen en was voor zijn idee zijn ochtendslaapje in de auto al zijn middagdutje?!) of dat hij gewoon geen zin had om in een vreemd huisje in een campingbedje te moeten slapen.. ik weet het niet. Maar wat heeft dat jochie gebruld! Niks kon hem troosten. Uit bed bleef hij ook op schoot maar doorhuilen, naast hem gaan zitten/liggen hielp ook niet… Terwijl hij volgens mij toch echt wel moe was. Dat vond ik wel even een rotmoment. Je bent zelf ook zat van de autoreis, je bent niet alleen maar het huisje zit vol met andere familieleden die dat gekrijs ook horen.. Uiteindelijk hebben we hem maar weer een poosje uit bed gehaald en om half 6, nadat hij nog een flesje op had (je moet wat he..) is hij uiteindelijk toch heerlijk in slaap gevallen.

Dat had voor papa en mama wel één consequentie: terwijl de rest van de familie uit eten ging op het park, bleven wij thuis. Maar omdat Matthias eindelijk zo lekker lag te slapen in zijn bedje, hadden we dat er graag voor over! En zeg nu zelf: met zo’n uitzicht op het balkon eten, is beslist geen straf toch?

Zondag hadden we overdag weer precies hetzelfde probleem. Gelukkig zijn de nachten vlekkeloos gegaan en had Matthias er ’s avonds geen enkele moeite mee om in het campingbedje te gaan slapen. Daar ben ik enorm dankbaar voor, want ik had van te voren genoeg horror verhalen gelezen van baby’s die op vakantie zó van slag waren, dat ze ook ’s nachts niet goed wilden slapen. Maar overdag had Matthias er ook weinig zin in. Of ik hem dan weer (voor zijn idee) te snel op bed legde.. ik weet het niet. Thuis is hij ’s ochtends zo’n 1.5 uur wakker en dan gaat hij weer naar bed voor zijn ochtendslaapje. Dan heeft hij dat ook echt nodig en merk ik het aan zijn gedrag, als hij te lang wakker is. Maar in het vakantiehuisje ging, om wat voor reden dan ook, deze regel niet op. Wilde hij uitgebreid bij ons aan tafel mee ontbijten en vond hij naar bed gaan echt ongezellig en tijdverspilling. Ik denk ook dat ik degene was, die zich hier het meest druk om heeft gemaakt. Uit angst denk ik, dat hij thuis ineens ook een aversie tegen zijn bed zou krijgen. Nou, die angst was in ieder zeer ongegrond. Zonder enig gemopper gaat hij thuis gewoon weer volgens zijn oude ritme naar bed. Wie is er nu flexibeler, mama of de baby? 😉

Matthias’ vakantie-ritme

Overdag had Matthias dus niet echt een ritme. Dat was ook moeilijk vol te houden, want elke dag was anders. Van maandag tot vrijdag zijn we elke dag op sjouw geweest, dus zat overdag in zijn bedje slapen er toch niet in. Gelukkig voor Matthias moesten we al snel een uur rijden om ergens te komen. Dat uur plande ik dan als zijn slaap-uur in, en gelukkig deed Matthias dit meestal keurig. Wat daarbij denk ik echt hielp, is dat we hem met slaapzak en al in de maxi-cosi deden. Dat voelt misschien toch meer aan als naar bed gaan. Verder moest hij het hebben van hazeslaapjes in de draagzak en in de wagen.

Matthias is ook moe van de wandeling naar de top!

Dat loslaten van ons ritme vond ik denk ik het moeilijkst aan op vakantie gaan. Matthias heeft er werkelijk niks aan overgehouden en zoals ik al zei, thuis stapte hij bijna zonder problemen weer in zijn normale dag- en nachtritme. Zelf wil ik dan te krampachtig vasthouden aan zijn slaapuurtjes. Het liefst was ik die tijden dan ook thuis. Maar als je een beetje wat wilt zien van de omgeving, en je al een halfuur aan het rijden bent voordat je uit het dal bent en je dus wat kan gaan doen.. Dan zal je toch moeten leren loslaten!

Nog wat leuke foto’s

De sneeuwgrens lag nog erg laag (+1000 meter). En er viel veel sneeuw! Wat een winters plaatje zo, hé?
Rij je dan. Niemand op de weg, behalve die nieuwsgierige Hollanders die nog nooit sneeuw hebben gezien 😉
Sneeuw op de bergen, is regen in het dal. Dus besluiten we de oude stad Salzburg te bezoeken. Vol prachtige, oude kerken en gebouwen. Maar zelfs deze mooie stad ontvluchten we snel, zo nat en koud als het is!
Vanaf woensdag klaarde het helemaal op en was dit ineens ons uitzicht tijdens het rijden. Zo mooi!!
We bezoeken de Krimmler Wasserfall en wandelen omhoog, zo ver als kan. Prachtig wandelen, met na elke bocht wéér een ander uitzicht op de waterval!
De waterval, wat hoger in de bergen.
Dit bordje komen we onderweg tegen. Heel mooi, dat ze dat hier ophangen, zichtbaar voor alle wandelaars!
Mijn lievelings!!
De familie Stigter aan het bergwandelen (of nou ja.. uitrusten van het wandelen)!
Picknicken in het zonnetje. Wat is Matthias een wijsneus hier! Hij wordt echt groot!
Nog één mooie bergfoto dan!

Zoals je ziet, hebben wij een heerlijke vakantie gehad. Ik heb genoten van de gezelligheid en van de mooie omgeving. Matthias heeft op zijn manier denk ook genoten: van de gezelligheid, van alle aandacht die hij kreeg. Van het feit dat papa de hele week bij hem was (echte bondgenoten hoor die 2.. nu al tegen mama)! Terecht merkte mijn moeder op, dat Matthias zich voorbeeldig gedragen en aangepast heeft deze week. Toch waren we alle drie blij toen we weer thuis waren. Dat vind ik misschien nog wel het mooist aan op vakantie gaan: dat je het ritme thuis (of de sleur, hoe je het ook wilt noemen) gaat missen en gaat waarderen. Op vakantie gaan is heerlijk, maar thuiskomen is minstens net zo heerlijk. Het is maar goed ook, dat we geen 20 weken per jaar op vakantie gaan. Want voor Matthias, maar net zo goed voor mij, geldt toch echt: oost west, thuis best!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.