Persoonlijk

Mijn zwangerschap #deel 2

Vorige week konden jullie hier lezen hoe ik ontdekte dat ik zwanger was. Grappig voor mij om dat achteraf allemaal op te schrijven. Toen wist ik nog helemaal niet dat de baby die ik net bij mij droeg, nu ruim een jaar later zo’n mooi en groot kereltje zou zijn! Leuk ook om deze herinneringen op te schrijven, zodat Matthias later (ooit) kan teruglezen hoe zijn moeder de zwangerschap beleeft heeft. Vandaag wil ik jullie vertellen hoe wij de zwangerschap aan de buitenwereld bekend hebben gemaakt én hoe wij onze Matthias voor het allereerst konden bewonderen op de 10-weken-echo. Veel leesplezier!

Net zoals je op internet talloze fantastische voorbeelden kunt vinden om je zwangerschap zo origineel mogelijk aan je eigen man bekend te maken, zo zijn er ook tal van inspirerende voorbeelden te vinden om de zwangerschap aan de rest van de familie en buitenwereld bekend te maken. Nou ben ik best een creatief persoon en heb ik in mijn hoofd ook echt wel leuke ideeën gehad om op originele wijze bekend te maken dat er een kindje kwam, maar mijn hoofd stond er om meerdere redenen niet naar. De belangrijkste daarvan is denk ik wel dat ik vrij snel van mijn roze wolk werd afgeworpen door hevige misselijkheid. Net na het doen van de test zei ik nog heel enthousiast tegen Arjan dat dat zwanger-zijn allemaal niet zo moeilijk was en dat ik mij zo goed voelde, maar binnen een week krabbelde ik behoorlijk terug. Je hoort en leest wel eens verhalen van mensen met HG (extreme misselijkheid) die zo erg overgeven dat ze moeten worden opgenomen in het ziekenhuis. Dit was gelukkig bij mij niet geval en vergeleken met deze mensen heb ik echt geen klagen gehad! Maar het zwanger-zijn was voor mij ook echt geen pretje: ik heb wat staan overgeven, kon soms niet eens op tijd de wc halen en auto rijden was helemaal geen feest. Ik kan het me nu al niet eens meer goed voorstellen, maar zelfs van de lucht van mijn lievelingseten (macaroni) werd ik al misselijk. Koken kon ik niet, want dan wist ik zeker dat ik daarna niets meer zou eten: aan de lucht had ik al genoeg. Dus mocht mijn man de keuken in en verdween ik naar boven, om maar niets te hoeven ruiken. Om een lang verhaal kort te maken: als je je zo beroerd voelt, kan je dit niet wekenlang verborgen houden voor je omgeving. Wilden we eerst nog wachten op de echo, na een paar weken besloten we om in ieder geval onze ouders maar vast in te lichten waarom die Leanne toch zo beroerd was..

Mijn moeder was de eerste die het grote nieuws te horen kreeg (iets met moeder-dochter hè). Bijzonder of Instagram-waardig was de bekendmaking niet, maar origineel werd hij uiteindelijk wel. Ik had haar geappt of we een eindje konden gaan wandelen, omdat ik iets wilde bespreken. Dit vraag ik wel vaker, dus daar had ze niets achter gezocht. Omdat mijn moeder wel weet dat ik, als ik ergens mee zit, hier niet zomaar gelijk over begin; vroeg ze toen we in het bos liepen: “En wat heb jij eigenlijk op je lever?” Hoe ik erbij kwam, weet ik niet, maar ik flapte er uit: “Op mijn lever? Je kunt beter vragen: wat heb jij op je baarmoeder?” Haar gezicht was echt prachtig! Heel verbaasd, even een paar tellen nadenken.. “Meen je dat? Ben je zwanger?” .. en daar viel het kwartje! Wat een vreugdevolle wandeling werd dat. Heerlijk dat ik even niet zo geheimzinnig hoefde te doen. Heerlijk om met je moeder te praten over dat wondere gevoel van zwanger-zijn, om al je vragen te kunnen stellen en je blijdschap te mogen delen! Mijn vader zit voor zijn werk doordeweeks vaak in het buitenland. Ik heb de eer daarom maar aan mijn moeder gegeven om hem te vertellen dat hij voor het eerst opa zou worden!

Bij mijn schoonouders waren we iets origineler, maar ook niet super bijzonder hoor. We hadden ze uitgenodigd om een kopje koffie bij ons te komen drinken. Ook dit is niet ongewoon, dus daar werd ook niets achter gezocht. Wat keken ze verbaasd, toen ze bij de koffie geen koek kregen, maar een plak cake met blauwe én roze muisjes. Ook hier viel het kwartje vrij snel en konden we eindelijk vrij uit praten over de zwangerschap! Overigens had Arjans broertje geluk: hij kwam deze avond onverwacht mee en kreeg dus als eerste van alle broers en zussen te horen dat wij in verwachting waren!

Het meest onvoorbereid, maar het meest besproken was toch wel de bekendmaking aan mijn groep 7. Zoals je hierboven al kon lezen, was ik behoorlijk beroerd van de zwangerschap. Behalve dat ik misselijk was, had ik ook last van een lage bloeddruk. Wat een schrik in de klas, toen ik tijdens het vertellen van het Bijbelverhaal ineens flauwviel! Wat had ik dit de kinderen graag bespaard! Dus toen we diezelfde week de 10 weken echo hadden en te horen kregen dat alles goed was, heb ik de kinderen maar gauw van hun bezorgdheid om mij verlost: de juf heeft geen ernstige ziekte, de juf is ‘alleen maar’ zwanger!

Al met al een turbulente start van een 9 maanden durende zwangerschap. Maar toen wij bij de verloskundige kwamen om voor de eerste keer het kindje te zien op de echo, en we voor de eerste keer het hartje hoorden kloppen, toen wist ik: het is het allemaal waard! Wat een spannend en bijzonder moment is die eerste echo. Wat bijzonder, als je te horen mag krijgen dat alles goed is met het kindje in je buik. Als je het hartje hoort kloppen en je voor het eerst écht beseft: er groeit een compleet mensje in mijn buik!

Als ik zo terug kijk naar deze foto van de 10-weken-echo, dan kan ik alleen maar heel verwonderd zijn. Zo klein begon Matthias te groeien in mijn buik, zo compleet kwam hij er na 9 maanden uit, en nu (een jaar na deze echo) is het al een hele jongen! Hoe groot hij inmiddels al is, kun je HIER zien en volgen. Bedankt weer voor het lezen!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.