Persoonlijk

Mijn zwangerschap #deel 3

Ik zit al een poosje nadenkend naar de laptop te staren. Hoe zal ik mijn zwangerschap eens omschrijven? Als je dit tijdens of net na de zwangerschap had gevraagd, had ik zeer waarschijnlijk geantwoord dat ik het maar pittig vond. Maar nu ik er met een relativerende blik op terugkijk, realiseer ik mij dat ik de omstandigheden om de zwangerschap heen misschien wel pittiger vond dan de zwangerschap zelf. De drukte op mijn werk (ik werkte nog fulltime), de nooit meer eindigende hete zomer, de astma die ineens in alle hevigheid weer op kwam zetten en mij nachtenlang uit mijn slaap hield.. Dát waren omstandigheden die het pittig maakten. Maar of de zwangerschap zelf nu echt zo pittig was? Ik weet het eigenlijk niet.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het gevoel van zwanger-zijn fantastisch vond. Dat ik niet kon wachten tot die buik eindelijk zou groeien en iedereen kon zien dat ik zwanger was. Ik genoot ervan dat ik na week 17 Matthias kon voelen bewegen in mijn buik, dat hij reageerde als ik mijn hand op mijn buik legde. Iedere controle bij de verloskundige was ik weer opgelucht en blij als we het hartje konden horen kloppen. Dat zijn bijzonderheden aan het zwanger zijn die ik soms echt mis, nu ik niet meer zwanger ben. Maar ja, zoals voor alles in het leven geldt en dus ook voor zwanger zijn: voor niets gaat de zon op. Oftewel, het kost ook moeite en soms een beetje pijn.

Wat kostte mij dan de meeste moeite? Daar hebben jullie in het vorige artikel al wel het één en ander over kunnen lezen. Die misselijkheid bijvoorbeeld. Dat was echt geen pretje. Met week 12 zou dat wel over zijn, werd mij gezegd. Nou, mooi niet: met week 18 had ik pas weer een beetje normale eetlust. Overigens is dat vergeleken met andere verhalen nog een enorm geluk en kan dat ook heel anders zijn. Toen ik op de zwangerschapscursus iemand ontmoette die met week 28 nog misselijk was, kon ik alleen maar dankbaar zijn dat het bij mij in ieder geval over was gegaan. Niet zo snel als mensen zeiden, maar toch: ik heb er geen zwangerschap lang last van gehad!

Verder had ik last van alle ‘normale’ kwaaltjes die bij een zwangerschap horen: moeheid, duizeligheid, hormonen (sorry echtgenoot, voor al die hormonale traantjes), last van mijn rug.. en de allerergste: het vasthouden van vocht! Niet dat je daar lichamelijk veel last van hebt, maar het ziet er zo raar uit: van die dikke enkels die boven je schoenen uit steken (als ik al schoenen aan kon). In de kraamweek heb ik dit vocht overigens allemaal weer verloren door veel te zweten. Toen ik na de kraamweek onder de douche stond en naar beneden keek, schrok ik gewoon van mijn eigen voeten. Wat waren ze raar dun! Zou dat wel goed zijn? Ik wist niet meer hoe mijn voeten er normaal uitzagen, zo gewend was ik geraakt aan die dikke enkels..

Naast deze kwaaltjes en lasten, vond ik het toch vooral een heel bijzondere ervaring. Zoals ik in het vorige artikel ook al schreef: dat je dan met 10 weken een echo hebt en ziet dat er al een compleet mensje in je groeit. Daar kan ik mij over blijven verwonderen. Dat vond ik ook zo mooi aan de 20 weken echo. Van te voren vond ik dit loeispannend, want er wordt best uitgebreid naar je kindje gekeken. Maar de echo is in deze termijn ook heel mooi, want je kunt het kindje super goed zien. En wat waren we blij en dankbaar toen we weer naar buiten liepen met het ‘bewijs’ dat ons kindje menselijk gesproken helemaal gezond was!

De 20 weken echo!

Ook erg leuk vond ik het uitzoeken van alle baby spullen en het klaarmaken van de babykamer. Daar heb ik onwijs van genoten! Met elk dingetje wat je koopt voor de baby, wordt het besef groter: wij krijgen echt een kindje. Die straks deze kleertjes aan kan en in deze wieg ligt. Elke keer weer stond ik met dat eerst gekochte setje in mijn hand: zou de baby deze kleren wel aan kunnen? Ze lijken zo groot.. Heerlijk, dat verliefde gevoel. Je weet nog helemaal niet hoe het allemaal zal gaan, maar je weet wel dat je ongelooflijk veel zin hebt om dat kindje te gaan ontmoeten en vasthouden.

Tot slot, een groot voordeel aan zwanger zijn vond ik ook dat mensen je zo goed behandelen. Deden ze dat altijd maar! 😉 Toen ik in Amsterdam op het station naar de wc moest, kwam er gelijk een schoonmaker naar mij toe die zei dat ik gratis naar binnen mocht. Hetzelfde geldt voor het wegrestaurant in Duitsland tijdens onze laatste vakantie samen: ik werd zo langs een lange rij heen geloodst naar de invalidentoilet. Uiteraard ook gratis. Mensen staan voor je op in de trein, bij de groenteboer lieten mensen mij voor in de rij zodat ik niet zo lang hoefde te wachten. Echt, ben je zwanger? Geniet hiervan! En probeer het zelf ook voor anderen te doen. Voordat ik zwanger was, lette ik daar nooit op. Maar nu ik weet hoe lastig het kan zijn om lang in de rij bij de winkel te staan met zo’n dikke buik, probeer ik ook altijd op te letten om een zwangere vrouw voor te laten gaan.

Dus als je mij vraagt hoe ik mijn zwangerschap heb ervaren, dan realiseer ik mij al schrijvende dat ik er positief op terugkijk! Het was niet altijd leuk of makkelijk, het was ook vast geen modelzwangerschap; maar ik vond het toch vooral een heel bijzondere en mooie ervaring! Een kindje dat 9 maanden lang alleen in jóuw buik zit, dat jij dag en nacht bij je draagt en voelt bewegen. Dat gevoel, dat geluk overheerst. Natuurlijk is het achteraf makkelijk praten. En kost een zwangerschap de één ook iets meer moeite dan de ander. Sommige mensen lopen tot week 41 even vrolijk rond en anderen (zoals ik) steunen met 37 weken dat die baby er onderhand écht wel uit mag komen. Dat geluk kreeg ik ook: ik hoefde niet lang te wachten op de bevalling. Na een zwangerschap van 38 weken en 6 dagen kwam onze Matthias op 11 september ter wereld. Over die bewuste dag hoop ik volgende week (als ik het aandurf) een artikel te schrijven.

Op deze foto ben ik 36 weken zwanger!

Dit was het laatste deel in de serie ‘mijn zwangerschap’. In vogelvlucht heb ik jullie meegenomen in de bijna 39 weken durende zwangerschap. Ik heb deze verhalen ook opgeslagen in Word, zodat ik er in ieder geval een mooi naslagwerk voor Matthias aan over houdt! Hier kan je deel 1 en deel 2 nog eens (na)lezen, mocht je dat leuk vinden of nog niet hebben gedaan. Bedankt weer voor het lezen en stuur me gerust een berichtje als je vragen of opmerkingen hebt. Dat kan via Instagram, maar een mailtje mag ook!  

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.