Persoonlijk

Een baby en je relatie

Leuk dat je de weg naar deze website weer hebt gevonden! Vandaag wil ik een van mijn lievelingsfoto’s met jullie delen. Deze foto is al een paar maanden geleden gemaakt, maar blijft één van mijn favorieten. De voornaamste reden daarvoor is denk ik, dat mijn twee favoriete personen erop staan: mijn man en mijn zoon. Dat brengt mij gelijk bij de clou van dit artikel, namelijk: wat is de impact van een baby op je relatie? Waarschijnlijk kan ik over 10 jaar hard om dit stukje lachen en denk ik dan: meid, je kwam net kijken. Geeft niets, schrijf ik dan gewoon een update.. Lees lekker mee, hopelijk heb je wat aan de tips die voorbij zullen komen. Mis je nog een goede tip? Laat het mij dan vooral weten!

Mijn (moeder)geluk!

Deze foto is gemaakt tijdens ons eerste weekendje weg mét kind. In de kerstvakantie zijn wij namelijk als een heus gezinnetje afgereisd naar een vakantiepark in Drenthe. Wij vinden het heerlijk om samen te wandelen en doen dit dan ook regelmatig. Omdat veel mooie natuurgebieden kinderwagen-onvriendelijk zijn, maken wij daarbij altijd dankbaar gebruik van onze draagzak. (Houdt de website in de gaten, want daar verschijnt binnenkort een stukje over.) Ik vind het altijd genieten om Arjan dan te zien lopen met zo’n ukkie op zijn buik. Vader en zoon, een droombeeld wat ik altijd voor mij zag. Maar wat betekent het eigenlijk voor onze relatie, dat we nu niet alleen meer man en vrouw zijn, maar ook vader en moeder?

Vanaf het moment dat wij vader en moeder zijn geworden, zijn we bijna niet meer samen (weg)geweest. Dat klinkt heel heftig, maar dat is het absoluut niet. Ik bedoel hier alleen mee te zeggen, dat we vanaf de geboorte van Matthias alles met zijn drieën zijn gaan doen. Een weekje weg, een wandeling maken, een dagje uit. Deed je dat soort dingen eerst samen, nu heb je 24/7 de zorg voor je kindje en doe je dit soort dingen dus ineens met zijn drieën. Vinden wij dit erg? Nee, tot nu toe hebben wij hier (gelukkig) nog geen last van gehad. Sterker nog: wij genieten er enorm van om mét Matthias op stap te gaan. Hij hoort er helemaal bij en ik zou het (nog) niet over mijn hart kunnen verkrijgen om zónder hem een dagje weg te gaan.

Tegelijkertijd besef ik, dat het soms ook heel goed kan zijn om weer eens echt samen wat te doen. Nu is Matthias nog klein, luistert hij nog niet mee met onze gesprekken tijdens een wandeling en ligt hij rustig een paar uur te slapen in de wagen als we een dagje uit zijn. Maar als hij straks zo’n heerlijke, eigenwijze peuter is; wordt het denk ik een ander verhaal. Want dan ben je tijdens die wandeling ineens drukker met hem, dan met elkaar. En ook dat is helemaal niet erg. Maar er moeten ook momentjes zijn dat je als man en vrouw helemaal de aandacht voor elkaar hebt. En daarvoor zullen wij toch op zoek moeten gaan naar een oppas. Want dat verzuchtte ik pas wel tegen manlief: die keren dát we Matthias naar één van onze ouders brengen, is dat omdat we ergens heen ‘moeten’. Naar een verjaardag of naar een doopdienst… Eigenlijk moeten we ook eens oppas regelen om gewoon samen weg te gaan. Daar kunnen wij (letterlijk en figuurlijk ;)) in gaan investeren!

Binnenshuis is er denk ik weinig veranderd aan onze relatie, na de komst van Matthias. Ook dat komt denk ik doordat we nog maar één kindje hebben, die ook nog redelijk veel slaapt. Die ’s avonds na 8 uur eigenlijk altijd in diepe rust is, zodat wij rustig kunnen kletsen of een filmpje kunnen kijken. En als Matthias wakker is, geniet ik er ook enorm van om Arjan met hem bezig te zien. Ik vind Arjan heel leuk als man, maar ook heel leuk als vader. Het geeft ook saamhorigheid, om samen voor zo’n klein mannetje te mogen zorgen. In die zin is Matthias dus juist een verrijking voor onze relatie. Ik ben wel heel benieuwd hoe dat bij leven en welzijn over 10 jaar gaat. Zijn er ervaren ouders in de zaal, die alvast een goede tip voor ons hebben?

Een paar goede tips heb ik ook gevonden in het boek 12 dingen die je moet weten als je kinderen krijgt van Gary Chapman. Dit is een heel interessant boek, die ook zeker nog op mijn lijstje staat om te recenseren voor jullie. Eén van die 12 dingen, zegt hij, is dat je moet beseffen dat een huwelijk niet als vanzelf goed loopt. Dit geldt overigens net zo goed voor stellen mét als voor stellen zónder kinderen. Gary Chapman is ervan overtuigd dat je en goede ouders kunt zijn en een bloeiend, goed huwelijk kunt hebben. Een paar tips van hem wil ik hier met jullie delen. Voor de rest van zijn tips kan ik jullie zijn boek(en) absoluut aanraden.

  • Maak als man en vrouw het bewuste besluit om je huwelijk goed te houden, ook ná de komst van kinderen. Gary Chapman zegt dat je hier vastberaden in moet zijn: je neemt het je niet alleen voor, maar je houd je er ook aan. Mijn moeder zei al: een huwelijk is hard werken. En dat zal zeker niet minder hard werken worden, naarmate er (meer) kinderen komen.
  • Zorg dat je een dagelijks ‘gespreksmoment’ hebt met elkaar, waarbij je echt naar elkaar luistert. Ik heb nu al ontdekt dat de eettafel niet meer de plek is waar je (figuurlijk) al je zorgen op tafel moet gooien. Als Matthias er bij zit, heb je simpelweg niet alle aandacht voor elkaar. Wij zouden bijvoorbeeld kunnen afspreken om elke avond, als Matthias op bed ligt, samen op de bank te ploffen om de dag te bespreken en onze eventuele zorgen te delen.
  • Maak afspraakjes. Deze tip komt denk ik overeen met wat ik hierboven al beschreef: je moet er af en toe even samen tussen uit. Regel een oppas om tijd voor elkaar te maken. Wie in de buurt van Veenendaal zoekt nog een leuk oppasadresje?
  • Houdt jezelf fysiek en emotioneel gezond. Oftewel: zorg goed voor jezelf. Gary Chapman pleit hiervoor en zegt dat dit je relatie zeker ten goede zal komen. Probeer te voorkomen dat je verstrikt raakt in alle drukte die (jonge) kinderen met zich meebrengen.

Ik weet het: deze dingen zijn makkelijker gezegd dan gedaan. Deze tips schrijf ik dan ook net zo goed voor mijzelf, als voor jullie op. Ik denk dat dit dingen die zijn die je in elke relatie af en toe weer even scherp moet hebben. Ik wil afsluiten met dit mooie citaat uit bovengenoemd boek: Als je nu besluit je huwelijk voorrang te geven, bewijs je je kind een grote dienst. Uiteindelijk is er niets belangrijker in de opvoeding dan je kind het voorbeeld te geven van een moeder en een vader die van elkaar houden, die elkaar bemoedigen en steunen; die hun conflicten op een positieve manier tegemoet treden en die zich verontschuldigen en elkaar vergeven. (Gary Chapman, 2016, p. 187) Ik wens jullie en onszelf allemaal veel werkplezier toe!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.