Persoonlijk

Thuisblijfmoeder vs. werkende moeder

Zo rond de 34 á 36 weken zwangerschap mag je met verlof. Ik werk(te) in het onderwijs, dus had precies geluk met de zomervakantie: met 31 weken zat ik al thuis met de beentjes omhoog. Zo’n 12 weken na de bevalling mag je dan weer aan het werk. Maar omdat Matthias te vroeg geboren was én omdat vakanties in het onderwijs niet meetellen met je verlof, had ik pas aan het werk gehoeven na 17 weken. Je leest het goed ja: had. Want inmiddels is Matthias ruim een half jaar en zit ik nog steeds thuis. Niet meer met verlof, maar als fulltime mama.

Een keuze maken

Zodra je met verlof gaat, moet je gaan nadenken of je terug wilt komen op je werkplek en voor hoeveel dagen je dan terug wilt komen. Ook ik moest daar over nadenken. Mijn idee was om voor 1 of hooguit 2 dagen weer terug te keren. Door omstandigheden is dit niet gelukt en kon ik aan het einde van mijn verlof niet terug naar mijn oude werkplek. Ik besloot toen om nog een halfjaar (dus tot de zomervakantie) thuis te blijven, te genieten van Matthias en ondertussen te solliciteren naar een nieuwe baan. Daar zou ik nu dus mee bezig moeten zijn. Nou, dat genieten doe ik ook, maar met solliciteren gaat het nog niet zo hard. Ik sta namelijk voor een dilemma: ik weet niet of ik nog wel wíl gaan werken!

Tegenwoordig is het, ook binnen de kerk, heel normaal om als moeder een paar dagen te werken. Dat was niet altijd zo. Sterker nog, in de tijd dat mijn moeder een jonge mama was, was dit zelfs een soort van uit den boze. Een moeder hoorde thuis te zijn bij haar kinderen. Punt. Gelukkig wordt hier tegenwoordig iets minder kortzichtig over gedacht, en kunnen vrouwen die dat graag willen ook gewoon lekker door blijven werken. Tegelijkertijd heb ik het idee dat mensen hier dan ook weer in door slaan. Ook binnen de kerk. Zo van: nu is het normaal om als moeder te werken, dan ben je ook gek ook als je tóch besluit om thuis te blijven. Niet generaliserend bedoeld hoor, maar ik baseer deze conclusie op het feit dat ik door meerdere mensen (erg) bevreemd ben aangekeken, omdat ik als jonge hippe meid na mijn verlof niet aan het werk ben gegaan. Maar wat zorgt er nou voor dat ik niet weet of ik wel wil gaan werken?

Mijn eerste dilemma

Het eerste dilemma waar ik tegen aan loop, is dat er iemand voor Matthias moet zorgen terwijl ik werk. Ik kan best jaloers zijn op jonge meiden die kunnen werken, omdat ze de kinderen bijvoorbeeld één dag bij oma brengen en omdat zus de andere dag (soms zelfs in huis) komt oppassen. Dan zou ik eerder overwegen om ook weer aan het werk te gaan. Maar dit geluk heb ik niet. De oma’s kunnen of willen niet structureel oppassen, en wie kan het ze kwalijk nemen? Dat is geen verplichte taak voor oma’s! Als ik voor wát dan ook oppas nodig heb, passen ze met liefde op; maar een vaste dag zien ze allebei niet zitten. Sommige mannen besluiten een dag minder te gaan werken en een zogenaamde papa-dag te nemen, zodat mama op die dag kan werken. Lijkt zowel Arjan als mij een geweldig idee, maar is momenteel met zijn werk gewoon niet haalbaar. Dus houd je de opties kinderdagverblijf of gastouder over. En dat vind ik, zeker voor 2 dagen, eerlijk gezegd een hele stap..

Daarbij vind ik het momenteel heel fijn vind om moeder te zijn. Meer hoef ik nu ook niet persé te zijn. Ik geniet er van dat ik altijd bij Matthias ben. Dat ik degene ben die ’s ochtends zijn eerste lach krijg. Dat ik degene ben die hem vorige week voor het eerst ineens zag omrollen. Dat ik straks waarschijnlijk degene ben die hem zijn eerste stapje ziet doen en eerste woordje hoort zeggen. Ik zou het niet kunnen verkroppen als dat zou gebeuren op het kinderdagverblijf!

Ook vind ik het heerlijk dat ik mijn werk niet hoef (af) te bellen als zoonlief ziek is en dus niet naar het kinderdagverblijf zou mogen. En dat Matthias helemaal zijn eigen ritme mag volgen, en daarbij niet gestoord wordt door zijn moeder. Om maar wat te noemen: hij maakt lange nachten en slaapt geregeld tot 9 uur ’s ochtends door. Als ik 2 dagen buiten de deur zou werken, moet ik hem om 6 uur uit bed plukken om op tijd bij de opvang te kunnen zijn. Dat zou zijn hele ritme in de war schoppen. Natuurlijk past hij zich vanzelf aan en gaat hij hier heus niet dood aan, maar nu ik thuis zit en zie wat zijn natuurlijke ritme is, ben ik alleen maar blij dat ik hem hier helemaal vrij in mag laten.

Mijn tweede dilemma

En dan heb ik nog een dilemma. Een modern dilemma. Stiekem vind ik werken namelijk ook gewoon leuk! En ben ik bang dat ik, door als moeder thuis te blijven, best een klein wereldje krijg. Dat ik, met mijn HBO studie, nu te weinig uitdaging krijg. Dat soort ideeën worden natuurlijk door de media behoorlijk beïnvloedt. Want het is zónde, dat je als vrouw alleen maar moeder bent. Verzin ik niet zelf, dat las ik pas ergens. Nu geloof ik best, dat er vrouwen zijn die gewoon niet de hele week thuis kunnen zitten. Die psychisch bijna gek worden van het idee dat ze weinig andere mensen spreken dan hun eigen kinderen. Met wie je ook nog eens geen gesprek ‘op niveau’ kunt voeren. Voor die vrouwen zeg ik: geniet ervan om een paar dagen buiten de deur te werken. Beter voor jou en daarmee ook beter voor de kinderen. Maar, en daar ben ik ook heel eerlijk in: je kinderen zijn in de eerste plaats jouw verantwoordelijkheid! Niet die van oma, niet die van de gastouder, niet die van opvang.. maar van ons als moeders! Ik geloof daarom ook niet dat het goed is, om als moeder meer dagen te werken dan dat je bij je gezin bent. Tenzij er (financiële) zorgen zijn, daar oordelen we niet over. Maar in een normale gezinssituatie, lijkt het mij toch echt het meest gezond als de moeder de meeste dagen thuis is.

Wat een dilemma’s. En wat een luxe dat ik mij daar druk over mag maken! Dat we leven in een land waarin het allebei mogelijk is: werken of thuisblijven. Al lijkt het dat werken meer de voorkeur van de overheid heeft, gezien de belastingregels. Maar daar heb ik niet genoeg verstand van om daar een zinnige uitspraak over te doen. In ieder geval is ons land welvarend genoeg om als moeder te kunnen zeggen: ik blijf thuis voor mijn kinderen. En al word je dan soms raar aangekeken omdat je die beslissing hebt gemaakt, er is niemand die zegt dat je niet thuis mag blijven. Eigenlijk is mijn dilemma dus echt een luxeprobleem.

Thuis zijn kan ook heerlijk zijn!

Mijn mening…

Gelukkig ben ik er inmiddels al voor 95% over uit: ik blijf voorlopig thuis. Ik word, of ben eigenlijk al, een fulltime mama. Gewoon, omdat ik het heerlijk vind dat ik niet hoef te haasten met mijn huishouden. Dat het eten elke avond vers bereid en op tijd op tafel staat (dat was toen ik nog fulltime werkte, echt wel anders). Dat ik een wereldburger mag klaarstomen voor deze maatschappij. Dat is écht wel uitdagend werk! Natuurlijk vind ik het ook spannend. Of ik me niet heel eenzaam ga voelen en of we het financieel gaan redden, met 1 Jantje Modaal. Maar dan kijk ik maar naar het voorbeeld van mijn eigen moeder. Vroeger altijd thuis gebleven om voor ons te zorgen, en nu we allemaal groot zijn en de deur (bijna) uitvliegen, heeft zij weer een studie gedaan en is ze nu heerlijk 2.5 dag aan het werk! Mijn tijd komt nog wel. Want mijn immer wijze moeder heeft helemaal gelijk: die eerste jaren kan je nooit meer overdoen.

Ik wil afsluiten (alweer.. oh wat ben ik toch gek op inspirerende boeken) met een mooi, bijpassend citaat. Ditmaal uit het boek Wat zijn ze lief als ze slapen van Ann Benton. Mede door dit boekje en deze wijze vrouw, ben ik tot mijn besluit gekomen om voorlopig thuis te blijven. Zij zegt namelijk in haar boek: “Een vrouw omschrijven als een huisvrouw wordt tegenwoordig opgevat als een belediging. Toch is dat de positie die een wijze moeder ambieert. Voor zo’n moeder is het bouwen van haar huis veel belangrijker dan stappen zetten in haar carrière of een geldelijke beloning toevoegen aan het gezinsinkomen voor een zogenoemde hogere levensstandaard. Het positieve grondbeginsel van het christelijke gezin kan meer betekenen in het tegengaan van al het materialisme, consumentisme  ………….. dan alle lezingen, uitgaansverboden en druktemakerij in de wereld!”

Jouw beslissing

Moeders: maak een beslissing waar jij (en uiteraard je man) je goed bij voelt. Ga niet werken omdat dat tegenwoordig hoort of omdat je daardoor een luxere levensstijl kunt hanteren. Ga hooguit werken voor je eigen plezier, om een paar dagen wat anders te doen dan luiers verschonen en wassen draaien. En bedenk daarbij dat je kinderen maar één keer klein zijn. Dat je kinderen van jou moeten leren hoe zij leven moeten. Dat je op je sterfbed zeer waarschijnlijk niet zult denken aan je achterliggende carrière, maar wel aan wat je je kinderen hebt meegegeven. Laat je in je beslissing niet leiden door allerlei media. Ook niet door mij. Ik ben ook maar een gewoon mensje met een eigen mening. En bedenk: je keuze is nooit definitief. Misschien snak ik over een paar jaar wel naar een dag werken buiten de deur, en heb ik er dan niet meer zo’n moeite mee om Matthias naar een kinderdagverblijf te brengen. Dan is het banentekort vast nog niet opgelost en kan ik zo weer aan het werk. Maar voor nu ga ik de knoop maar eens doorhakken. Dan kan ik dat rusteloze gevoel, wat me al maanden bezet omdat ik niet weet waar ik nou goed aan doe, misschien eindelijk van me af zetten.

Ik ben heel benieuwd waar jij, als lezeres, voor hebt gekozen. Omdat moeder-zijn soms best eenzaam kan zijn, zou ik het heel leuk vinden om met meer fulltime moeders in contact te komen. Laat gerust een reactie achter, stuur mij een berichtje of volg mij op Instagram! Bedankt weer voor het lezen en geniet van deze dag!

Dit vind je misschien ook leuk...

1 Comment

  1. Marjolein van Hoef says:

    Leuk weer Leanne en heel herkenbaar! Ook ik ben lekker fulltime mama en zou niet anders willen! Ik geloof ook echt dat dit de plek is waar we voor bedoelt zijn, en wat een zegen is het dat dat dan ook gewoon kan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.